عضو هيئت علمي دانشگاه تهران:به جاي آموزش، وقت مردم را در صف كالاهاي بي ارزش تلف كردهايم
عضو هيئت علمي دانشگاه تهران با بيان اينكه پارادايم اداره امور اقـتـصـادي كـشـور بـايـد مـورد تـجـديـدنـظر قرار بگيرد، اظهار داشت: هدفمندكردن يارانهها ميتواند مزايايي داشته باشد اما معايبي نيز خواهد داشت كه در چارچوب اين مزايا و معايب بايد مصلحت كشور را يافت و به آن عمل كرد.غلامرضا اسلامي بيدگلي در گفتگو با فارس اضافه كرد: سالهاي زيادي است كه ميگوييم كشور ما جزء 10 كشور ثروتمنددنيا هستيم . چنين كشوري نبايد با مسائلي نظير ماليات اداره شود و به همين دليل نه تنها نبايد ماليات بگيريم بلكه بايد اصل توجه ما به سمت افزايش بهرهوري باشد. عضو هيئت علمي دانشگاه تهران تاكيد كرد: طبيعتا در اين چارچوب بايد افراد جامعه را توانمند كنيم كه بتوانند براي خود ايجاد درآمد كنند نه اينكه انواع ماليات را از معلم و خبرنگار و امثال آنها اخذ كنيم و به افرادي اختصاص دهيم و مشكل اين افراد نيز همواره ادامه داشته باشد. وي گفت: وضع قوانيني كه عدهاي مخالف و عدهاي موافق آن باشند و موافقان دنبال اجراي آن به هر ترتيبي و مخالفان بهدنبال عدم اجراي آن به هر شكل باشند،خوشايند يك نظام اسلامي نيست. اسلاميبيدگلي با بيان اينكه چندين دهه است كه در انگلستان ماليات بر ارزش افزوده اجرا شده و به جايي نرسيده است و ما تازه بهاين نتيجه رسيدهايم كه از اين نوع ماليات استفاده كنيم، افزود: ما زمان باارزش خود را صرف مواردي ميكنيم كه ممكن است انتهاي آن، سودي به ما نرساند و در شأن نظام ما نباشد. اين كارشناس اقتصادي افزود: اين كه تنها بگوييم توليد ناخالص داخلي افزايش يافته و توجهي به كيفيت و نحوه افزايش اين توليد نداشته باشيم، آب در هاون كوبيدن است. وي در ادامه گفت: بايد به جاي وضع بعضي قوانين كه هر چند سال يكبار مجبور به اصلاح آنها هستيم مانند قانون مالياتهاي مستقيم كه چندين بار اصلاح شده است يك قانون جامع و كم اشكال قابل استفاده در طولاني مدت بنويسيم. اسلامي بيدگلي با تاكيد بـر اينكـه اگـر زمـان خـود را صـرف دانـشمحور مردم كرده بوديم وضعيت بسيار بهتري داشتيم، تصريح كرد: كارهايي كردهايم كه براي ما دست و پا گير شده است و زمان مردم را به جاي آموزش در صفهاي كوپن كالاهاي بيارزش تلف كردهايم. وي اضافه كرد: جزئينگري كرديم و به عنوان مثال زمان زيادي را براي تأمين مسكن كارمندان تلف كرديم و هيچگاه از خود نپرسيديم اگر كسي كارمند نبود آيا به مسكن نياز ندارد و نبايد نگران مسكن او باشيم؟
